آقای اسماعیلی طی نامه ای به پایگاه خبری Aerie ضمن تشکر از تمام همنوردانی که در مراسم آن مرحومه شرکت داشتند چنین نوشت :
لم یشکر ولم یشکر الخالق
الهی به داده ونداده و گرفته ات شکر که :
دادنت حکمت و گرفتت امتحان است
با سلام و آرزوی قبولی طاعات و عبادات برای
تمامی سروران گرامی
فقدان همسری فداکار و همنوردی دلسوز درد
جانگاهی است که تحمل آن جز با عنایت به پروردگار و اعطا صبر و بردباری از جانب
حضرتش میسر نیست اما مشیت الهی بر این قرار استوار است که هر بقاء را فنایی باشد و
هر بهاری را خزان . که طی این مسیر ، تقدیر حضرت حق است و هیچکس را توان گریز از
آن نیست . اما آنچه مایه صبر و شکیبایی و امید به زندگی را در کالبد آدمی به جریان
می اندازد همان اتکا و توکل به خداوند متعال و استعانت از قدرت لایزال اوست . اما
...
همراهی مساعدت و همدردی شما مسئولین محترم
استان و شهرستان و قاطبه همکاران ، فرهنگیان و کوهنوردان و ورزشکاران از اقصی نقاط
کشور با حضور و تشریف فرمایی خود در بیمارستان و کلیه مراسم آن مرحم یا با ارسال
نمابر ، پیامک و حتی تلفنی با دادن دلگرمی با سخنان آرام بخش تسلی ما بودید نشان
از طبع بلند و روحیه والایتان دارد و قطعا این محبت و بزرگواری هرگز از دید حقیر و
فرزندانش بالاتر از همه آن یگانه هستی پنهان نخواهد ماند و براستی مرهمی بودید
کاری و موثر بر این زخم تازه و مایه تسکینی بر این درد فراغ ، فراغی که دیگر هرگز
نتوان به وصالش در این کالبد خاکی اندیشید و از این پس باید آموخت که چگونه با
خاطره ها زندگی کرد . و از اینکه به علت تألمات روحی موفق به تشکر حضوری نشده ام
پوزش می طلبم و مجدداً برخود لازم می دانم به رسم ادب بالاترین مراتب سپاس و
امتنان را داشته باشم که مطمناً با اجر دنیوی و پاداش اخروی نیز توام میباشد و از
خداوند می خواهم همواره شاهد توفیق و سعادت روز افزون شما بزرگواران و خانواده
محترمتان باشم.
برادر کوچک شما : علی اسماعیلی